Home Blog

De golven die lokken

Het huis aan zee wordt gegeseld door regen. Windstoten beuken ritmisch tegen de ramen aan. Het glas in het raamkozijn kraakt een beetje. De kamer is ruim en sober ingericht.

De wind neemt af en onthult een landschap van geluid. Een heuse vertelling is het. Tonen die stijgen en dalen. Met kleine buitelingen in de uiteinden. Je trekt je jas aan.

Buiten is er niemand. De wind heeft vrij spel hier, hij heeft je te pakken en bouwt een feestje in je haren. Je zet je kraag op en steekt de straat over. Het zijn de golven die lokken. Het deinen. Het zilt.

Verdomd goed

Het is zondag. Toch is het doordeweekse gejaag aan de gang. Niet om op tijd op school te geraken maar om de trein naar Brussel te halen. ‘Vergeet je muts niet.’ ‘Dat is geen jas die tegen de regen kan!’ ‘Iedereen handschoenen mee?’ ‘We vertrekken!’
‘Ik ben nog niet klaar,’ gilt de puberdochter. Na wat gerommel in het voorraadhok verschijnt ze met een transparant plastic zakje. Voorzichtig schuift ze de pancarte met sierlijke zwarte letters, die ze tijdens het ontbijt prepareerde, in het zakje: ‘Respect your mother.’

Onderweg wordt al snel duidelijk dat we niet de enigen zijn die vandaag naar Brussel trekken. Hoe dichter we het station naderen, hoe meer gezinnen – uitgedost in regenjassen en opgerolde spandoeken – ons pad kruisen. Het perron staat vol met puberale opwinding en beschilderde gezichten. We persen ons de trein op en prijzen ons gelukkig met een zitplaats. Overal steken kartonnen bordjes met leuzen en uitroeptekens uit rugzakken en tassen.

Nabij

De gulle raampartij geeft uit op de binnenplaats achter het huis. Eerder op de dag regende het. Op het venster zijn kleine waterdruppels achtergebleven.

Oordeur Destelbergenstraat, aflevering 5: Nabij

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Destelbergenstraat werd gerealiseerd met de steun van Stad Gent, De Krook en Urgent.fm.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

Wij

Bij de voordeur staan vier paar schoenen naast elkaar. De televisie in de woonkamer toont sfeerbeelden van een berglandschap. De salontafel is beschermd met een doorzichtige hoes.

Oordeur Destelbergenstraat, aflevering 4: Wij

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Destelbergenstraat werd gerealiseerd met de steun van Stad Gent, De Krook en Urgent.fm.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

Tuin met boom

In de woonkamer liggen patroontekeningen uitgespreid.
Zij zit wat verderop aan de keukentafel.
Haar handen zijn gevouwen rond een koffiemok.

Oordeur Destelbergenstraat, aflevering 3: Tuin met boom

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Destelbergenstraat werd gerealiseerd met de steun van Stad Gent, De Krook en Urgent.fm.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

Hij is mijn vriend

Het huis draagt de volheid van een lang leven. Op de massieve wandkast prijkt een sierlijke vogelkooi. De twee bewoners van de kooi schieten schichtig heen en weer.

Oordeur Destelbergenstraat, aflevering 2: Hij is mijn vriend

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Destelbergenstraat werd gerealiseerd met de steun van Stad Gent, De Krook en Urgent.fm.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

Vrij zijn

Het lied van een vogel dringt de keuken binnen langs de openstaande achterdeur. Op de tafel ligt een stapeltje reclamedrukwerk. Ze staat bij de telefoon en luistert aandachtig.

Oordeur Destelbergenstraat, aflevering 1: Vrij zijn

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Destelbergenstraat werd gerealiseerd met de steun van Stad Gent, De Krook en Urgent.fm.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

 

Barmhartige bergen

Honderden kilometers aan voorbijschuivend landschap liggen te blinken in het vooruitzicht. De autoreply staat aan, de telefoon staat af, mijn blik is klaar om te meanderen. Londen blijft toeterend en druk gesticulerend achter.

De haltes onderweg naar Glasgow worden door de intercom geserveerd als lekkere hapjes: Warrington Bank Quay, Wigan North Western, Preston, Lancaster, Oxenholme The Lake District, Penrith, Carlisle, Lockerbie, Motherwell. Naarmate de plekken van onderweg zijn worden opgesoupeerd, gaan de lijnen aan de horizon alsmaar zwieriger en uitbundiger aan het slingeren. In een steeds verder uitdijend patchwork van groen in alle mogelijke varianten en gradaties. De stenen muurtjes op de tapijten van gras lijken de hellingen dollend op en af te hollen. Schapen met zwarte koppen en een witte vacht denken er het hunne van.

Het veld roept

Het veld roept. Ik bewapen mij met zakken in allerlei formaten, een paar bewaardoosjes en een mes. In de vlucht gris ik ook een waterfles mee. Altijd opnieuw brengt de kleine fietstocht een zucht van opwinding in mijn hart teweeg. Een kleine ontsnapping uit de stad, naar een veld dat een klein beetje het mijne is.
In de eerste jaren kwam er soms stress aan te pas, en gefoeter onder echtelieden. ‘Niets meer in de ijskast, jij zou toch groenten halen op het veld?’ Intussen is er een andere aanpak in de routine geslopen: het oogsten heeft zijn plekje in de agenda veroverd als een blokje tijd van hoge kwaliteit, niet langer als iets dat moet worden afgevinkt.

Alles is anders

Een festivaldorp, opengeklapt in een stadspark in Oostende. Een verzengend hete dag is het. Gisteren werden er warmterecords gebroken, vandaag komt er nog een graadje bij. Langs de vijver in het park staat een gedekte lange tafel op gasten te wachten. Uit het tijdelijk plafond hangen planten naar beneden, ze wiegen een beetje in de warme bries die wordt aangevoerd door de zee wat verderop.

Een bus houdt halt bij de ingang van het festival, de voordeur schuift open en een kleurrijke stoet van mensen verschijnt. Sommigen springen gezwind van de bus, andere met voorzichtige voeten, nog andere dalen neer met een liftsysteem gezeten in de rolstoel die hun vaste kompaan is. Een tengere man in zwarte shorts en T-shirt, een Afrikaanse vrouw in een paars wikkelkleed met vrolijke prints, een dame op leeftijd in stijlvolle outfit en met roodgestifte lippen. De tafel vult zich gestaag met gasten, een bonte verzameling van mensen is het, met uiteenlopende origines en achtergronden. Al snel is er overal geroezemoes en gekibbel te horen, als in een grote nieuw-samengestelde familie.