Home Blog

Vrij zijn

Het lied van een vogel dringt de keuken binnen langs de openstaande achterdeur. Op de tafel ligt een stapeltje reclamedrukwerk. Ze staat bij de telefoon en luistert aandachtig.

Oordeur Destelbergenstraat, aflevering 1: Vrij zijn

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Destelbergenstraat werd gerealiseerd met de steun van Stad Gent, De Krook en Urgent.fm.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

 

Barmhartige bergen

Honderden kilometers aan voorbijschuivend landschap liggen te blinken in het vooruitzicht. De autoreply staat aan, de telefoon staat af, mijn blik is klaar om te meanderen. Londen blijft toeterend en druk gesticulerend achter.

De haltes onderweg naar Glasgow worden door de intercom geserveerd als lekkere hapjes: Warrington Bank Quay, Wigan North Western, Preston, Lancaster, Oxenholme The Lake District, Penrith, Carlisle, Lockerbie, Motherwell. Naarmate de plekken van onderweg zijn worden opgesoupeerd, gaan de lijnen aan de horizon alsmaar zwieriger en uitbundiger aan het slingeren. In een steeds verder uitdijend patchwork van groen in alle mogelijke varianten en gradaties. De stenen muurtjes op de tapijten van gras lijken de hellingen dollend op en af te hollen. Schapen met zwarte koppen en een witte vacht denken er het hunne van.

Het veld roept

Het veld roept. Ik bewapen mij met zakken in allerlei formaten, een paar bewaardoosjes en een mes. In de vlucht gris ik ook een waterfles mee. Altijd opnieuw brengt de kleine fietstocht een zucht van opwinding in mijn hart teweeg. Een kleine ontsnapping uit de stad, naar een veld dat een klein beetje het mijne is.
In de eerste jaren kwam er soms stress aan te pas, en gefoeter onder echtelieden. ‘Niets meer in de ijskast, jij zou toch groenten halen op het veld?’ Intussen is er een andere aanpak in de routine geslopen: het oogsten heeft zijn plekje in de agenda veroverd als een blokje tijd van hoge kwaliteit, niet langer als iets dat moet worden afgevinkt.

Alles is anders

Een festivaldorp, opengeklapt in een stadspark in Oostende. Een verzengend hete dag is het. Gisteren werden er warmterecords gebroken, vandaag komt er nog een graadje bij. Langs de vijver in het park staat een gedekte lange tafel op gasten te wachten. Uit het tijdelijk plafond hangen planten naar beneden, ze wiegen een beetje in de warme bries die wordt aangevoerd door de zee wat verderop.

Een bus houdt halt bij de ingang van het festival, de voordeur schuift open en een kleurrijke stoet van mensen verschijnt. Sommigen springen gezwind van de bus, andere met voorzichtige voeten, nog andere dalen neer met een liftsysteem gezeten in de rolstoel die hun vaste kompaan is. Een tengere man in zwarte shorts en T-shirt, een Afrikaanse vrouw in een paars wikkelkleed met vrolijke prints, een dame op leeftijd in stijlvolle outfit en met roodgestifte lippen. De tafel vult zich gestaag met gasten, een bonte verzameling van mensen is het, met uiteenlopende origines en achtergronden. Al snel is er overal geroezemoes en gekibbel te horen, als in een grote nieuw-samengestelde familie.

Kleine wildernis

foto: Eva Peeters, www.geis.be

Als kind maakte ik bijna dagelijks avondwandelingen met de hond, in de Vlaamse Ardennen waar ik opgroeide. De huizen waar ik langs liep hadden elk hun eigen voortuintje met allerlei soorten van lage muurtjes er om heen. Ik bleef lopen en lopen tot de straat een veldweg werd en het tarmac veranderde in poederige aarde.

Langs de stoffige aardeweg stonden velden van tarwe te rijpen, de zoete geur zwiepte mij samen met de wind tegemoet. Wat verder stak ik de akker over om uit te komen bij een diepuitgesneden beek, daarachter strekte zich een smalle strook bos uit, stevig klimmend naar boven toe. Links en rechts van de langgerekte lap lag er een glooiende weide waar er nu eens paarden stonden, dan weer schapen, allen altijd nieuwsgierig naar die ene bezoeker op vier poten en die andere op twee benen.

Balanceren

De eerste dagen van april waren gevuld met guur weer: koude en striemende regen. En dan ineens, op dag zes: schaamteloos stralende zon, compleet met piekende temperaturen. Om te bewijzen dat het menens was in de maand met grillen.
Ik snoof de buitenlucht op en haalde een zomerjurkje van stal. Mijn witte benen blakerden van verwondering. Zo meteen had ik een meeting in de stad. Met iemand die ik lange tijd niet had gezien, om paden te verkennen voor mogelijke samenwerking. Ik switchte de computer aan om het halfuurtje op overschot nog te besteden aan mails en sociale media. Een eigenaardig bericht ving mijn aandacht. Een ingetogen post met een hint van afscheid en verdriet. Na wat scrollen en pluizen werd het mij duidelijk dat het ging om een overlijden, een zelfgekozen vertrek.
Het was jaren geleden dat ik de man in kwestie nog in den lijve zag. Dat was toen we een periode van intensief contact beleefden. Door een samenwerking waarbij we vanuit onze organisaties tot team werden verkozen, werkten we een klein jaar samen aan een ambitieus project.
Ik zoefde over het internet. Het ene verbijsterde bericht na het andere rolde voorbij. Een jonge man, een mooie man, een man met zoveel talenten, die had besloten om er niet meer te zijn.

Sapic

Weken verstoken van zonlicht. Griepslachtoffers, het ene na het andere, vragend om verzorging. Besognes over het inrichten van de nieuwe professionele activiteiten, en het financiële bolwerken ervan. De voorbije weken was het alsof ik in een kartonnen doos was gaan zitten, een doos waarvan de flappen een voor een werden dichtgeplooid. Zuurstof heb ik nodig! In de vorm van een kleine ontsnapping. Ik drop een berichtje in de pijplijnen van hedendaagse verbondenheid. Is er een plek in de natuur waar ik een paar dagen heen kan? Uit een van de pijpen komt er prompt een antwoord, een huisje in de Ardennen blijkt tuk op bezoekers.

Drie dagen later doorkruis ik Belgenland. Ik land in een onooglijke dorpje dat bol staat van restanten van een berucht offensief tijdens de tweede wereldoorlog. De weergoden spelen het spelletje mee: winterse neerslag, grijs wolkendek, een dorp met gesloten luiken waar iedereen zich lijkt schuil te houden. Ik vind de sleutel op de afgesproken plaats en enter het vakantiehuisje met pak en zak en bevoorrading. De keuken zit vooraan tegen de straatkant, naar achteren toe loop je een ruime uitbouw in glas tegemoet. Ik zou wel kunnen huilen van blijdschap. Drie dagen alleen met mijn gedachten, geen opdringerige onderbrekingen, geen hongerige troepen, geen schema om af te werken, niets. Ik zet de zakken naast mij neer. Het huisje is tegen een helling gebouwd. Ik kijk uit op de boomtoppen, we zijn wonderlijke gelijken hier. Ze weten dat de lente eraan komt maar nu slapen ze nog, hun kruinen zijn naakt. Ze wuiven zachtjes in de wind.

Na de regen

Siri’s moeder verongelukte toen ze op een nacht in de regen met haar fiets naar huis reed. Sindsdien leeft Siri alleen en is ze als de dood voor onweer. Pas wanneer ze als geluidsontwerper een eigen studio opent in Brussel, krijgt haar leven weer zin.
Als ze echter Ferre ontmoet, een opkomend beeldend kunstenaar, raakt ze volledig de kluts kwijt. Halsoverkop rijdt Siri naar Frankrijk. Ze wil er de plek opzoeken waar ze meer dan tien jaar geleden terechtkwam na het overlijden van haar moeder. De plek die haar leven voor een tweede keer in korte tijd op z’n kop zette.

Na de regen is een verhaal over verlies, liefde en de zoektocht naar stilte in een oorverdovende wereld.

(voorjaarscatalogus van Angèle, nieuw uitgeefinitiatief)

Na de regen wordt feestelijk gepresenteerd in Kunstencentrum Vooruit op 20 april 2018 met Eva De Groote, Barbara Raes en Joris Hessels.  

Samen presteren we iets

Een huis met luiken. De binnenkant is spaarzaam ingericht. Zijn blik danst rond in de ruimte, zijn handen in vele verhalen. Hij heeft passies, ze geven vorm aan zijn bestaan.

Oordeur Warnefordstraat, aflevering 5: Samen presteren we iets

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Warnefordstraat kwam tot stand met steun van Kunstencentrum Vooruit en Echo’s uit de wijk.

Het project werd voor het eerst gepresenteerd op 11 november 2017 in duo met foto’s van de Warnefordstraat van vroeger en nu, door fotograaf Patrick De Kuysscher.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

Een hele goede productie

Hij is tien. Zijn blik is ernstig. Zij bracht hem hier. Hij heeft heel veel vragen en nog meer verwonderingen. Over de wereld en alle dingen er in.

Oordeur Warnefordstraat, aflevering 4: Een hele goede productie

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Warnefordstraat kwam tot stand met steun van Kunstencentrum Vooruit en Echo’s uit de wijk.

Het project werd voor het eerst gepresenteerd op 11 november 2017 in duo met foto’s van de Warnefordstraat van vroeger en nu, door fotograaf Patrick De Kuysscher.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes