Home Blog Pagina 2

Dit is mijn naam

Een lange lederen sofa. Aan de ene kant zit de oudere broer, hij leunt achterover en wrijft af en toe over zijn achterhoofd. De jongere broer zit aan het andere eind, hij heeft zijn ellebogen op zijn knieën. Zijn handen gesticuleren.

Oordeur Warnefordstraat, aflevering 3: Dit is mijn naam

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Warnefordstraat kwam tot stand met steun van Kunstencentrum Vooruit en Echo’s uit de wijk.

Het project werd voor het eerst gepresenteerd op 11 november 2017 in duo met foto’s van de Warnefordstraat van vroeger en nu, door fotograaf Patrick De Kuysscher.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

Als de trommel roffelt

De tafel is smal en onaangekleed. Met zijn handen omsluit hij de hoeken aan de korte kant. De gaskachel rust, de ruimte is warmgestookt. Zijn fonkelende ogen priemen.

Oordeur Warnefordstraat, aflevering 2: Als de trommel roffelt

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Warnefordstraat kwam tot stand met steun van Kunstencentrum Vooruit en Echo’s uit de wijk.

Het project werd voor het eerst gepresenteerd op 11 november 2017 in duo met foto’s van de Warnefordstraat van vroeger en nu, door fotograaf Patrick De Kuysscher.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

Hij heeft mij gekozen

Het duurt een tijd voor de kleine hond met korte witte krullen tot bedaren komt. Ze paait het dier door het op haar schoot te nemen. Haar blouses hangen schouder aan schouder te drogen in de veranda.

Oordeur Warnefordstraat, aflevering 1: Hij heeft mij gekozen

Oordeur is een podcast, een verzameling portretten van mensen die wonen in dezelfde straat.
Een samenwerking met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.

Oordeur Warnefordstraat kwam tot stand met steun van Kunstencentrum Vooruit en Echo’s uit de wijk.

Het project werd voor het eerst gepresenteerd op 11 november 2017 in duo met foto’s van de Warnefordstraat van vroeger en nu, door fotograaf Patrick De Kuysscher.

abonneer je op deze podcast: rss  Itunes

 

Kleine rituelen

Een tentoonstelling over Indonesië, over voorouders en rituelen, over leven en dood. Er wordt geschuifeld door velen langs rijen van indrukwekkende objecten, langs afbeeldingen van voorouders en symbolen voor kracht en voor vruchtbaarheid.

De laatste ruimte is een plek in het nu. Een plek waar het schuifelen wordt onderbroken. Er ligt een boek voor recepten, ideeën en rituelen. Het heeft vele bladzijden, lege bladzijden nog, met ruimte voor nieuwe rituelen, hedendaagse riten, voor inspiratie van levenden, hier en nu. Op welke manier is er contact mogelijk met de voorouders? Wat kan vertroosting brengen bij momenten verlies? Wat zijn de kleine rituelen die verstopt zitten in de kieren van ons bestaan?

Het wonder van verbindingen

Een oceaan scheidt mijn leven van het zijne maar om de paar jaar weten we eens een dag te stelen. Om ervaringen uit te wisselen en onderweg verzamelde inzichten. Om te profiteren van elkaars blik van buitenaf.

De thuisbasis van Jocelyn Robert is Québec, hij runt er tegenwoordig de kunstafdeling van de universiteit. Als kunstenaar is hij niet voor een gat te vangen. Zijn kunstwerken zijn dan ook dingen die ontstaan als bijproduct van zijn manier van in het leven staan. Voortdurend onderzoekend. Eeuwig nieuwsgierig. En altijd vol verwondering.

Drie jaar nadat we elkaar voor het laatst spraken, troffen we elkaar voor een dag in Lille.

Lees hier het volledige gesprek in het Nederlands (pdf): Jocelyn Robert: het wonder van verbindingen

You can find the text in English here (pdf): Jocelyn Robert: It’s all about seeing linkages and marveling at them

Het licht dat samenhuist met het duister

Een uitstap om het einde van de zomer te vieren voerde me naar de bedwelmend golvende landschappen van het eeuwiggroene Schotland.

Ik ontmoette er Helen McGinn, Schotse furie en groot natuurliefhebber. Ze runt een organisatie in Glasgow om yogalessen naar mindervaliden en mantelzorgers te brengen. Haar eigen leven bleek even heuvelachtig als het koppige landschap dat ons omringde.

Op dag drie van de korte idylle krulden we ons op in de sofa van de cottage, die voor even onze thuis was, en stelde ik haar een paar vragen over haar leven en werk.

Lees hier het volledige gesprek in het Nederlands (pdf): Helen McGinn: Het licht dat samenhuist met het duister

You can find the text in English here (pdf): Helen McGinn: The light that sits beside the darkness

Fieldrecording: Walking by a small river close to Schiehallion mountain in Schotland

 

Wijsheid is weten dat je zoekende bent

Instorten bleek het beginpunt van een reis langs evenveel beproevingen als ontdekkingen. Intussen ben ik het kwetsbare, dat onderweg kwam bloot te liggen, gaan koesteren en beschouw ik het zelfs als iets essentieels voor het vervolg van mijn weg.

Tijdens mijn herstel schreef mijn huisdokter mij voor om tijd in de natuur door te brengen, en raadde ze me aan om enkel die dingen te doen waar mijn hart echt naar verlangde. Het duurde even maar na een paar maanden begon ik het doktersvoorschrift ernstig te nemen en gingen de dingen stromen en genezen.

Nu, vijftien maanden later, besef ik hoe uitzonderlijk het inzicht en advies van mijn huisdokter, Catherine Lesage, in mijn genezingsproces is geweest. Ik zoek haar op voor een gesprek over haar leven en werk als huisarts, homeopaat en gestalttherapeut.

Lees hier het volledige gesprek (pdf): Catherine Lesage: Wijsheid is weten dat je zoekende bent

Een korte versie van het gesprek verschijnt in Psychologies september 2017.

 

Als een regendruppel opgaat in de rivier

Drie jaar geleden ging ik per ongeluk op een boekje zitten op iemands sofa. Het bleek een grappig geschreven werkje over meditatie voor beginners. De ene zin na de andere trof mij. Thuisgekomen ging ik op een stoel zitten en sloot mijn ogen.

Intussen is het stoelzitten een onderdeel van mijn dagelijkse routine geworden. Hoewel ik niet goed kan uitleggen wat het precies met me doet, brengt het ontegensprekelijk een erg heilzaam effect in mijn systeem te weeg.

Ik ging op zoek naar iemand die professioneel met meditatie bezig is en kwam op het spoor van Johan Louncke. Hij combineert in zijn praktijk yoga, meditatie en holisitische massage.

lees hier het volledig gesprek (pdf): Johan Louncke: Als een regendruppel opgaat in de rivier

de korte versie van het gesprek is verschenen in de zomereditie van het tijdschrift Psychologies.

Buurvrouw

foto: Eva Peeters, www.geis.be

In het Gentse kunstenlandschap wordt er nagedacht over dingen. Bijvoorbeeld over hoe er meer diversiteit zou kunnen komen in publiek en personeel. Het is een heikel thema gezien 35 procent van de Gentenaars andere roots heeft en dat naakte feit totaal niet wordt weerspiegeld in de kunsten.

Om het lont naar het vuur te leggen wordt er een format in het leven geroepen: een intercultureel koppelbureau. Er worden duo’s samengesteld waarvan de ene helft niet-lokale wortels heeft en de andere helft plaatselijke. De bedoeling is dat er concrete ideeën worden uitgebroed die levensvatbaar kunnen zijn in het veld.

Vanavond zullen de duo’s de resultaten van hun kleurrijke hofmakerij presenteren op de Bijlokesite. Ik ben uitgenodigd als observator. De voorbije dagen had ik last van een in mijn lijf rondsluipende ongemakkelijkheid: mijn pertinent gebrek aan ervaringsdeskundigheid op het vlak van andere origine. Het voelde eigenaardig om het geheel te gaan aanschouwen met mijn beperkte autochtone blik. In een opwelling ging ik aanbellen bij de Marokkaanse buren. Met een ingewikkelde uitleg vroeg ik aan een van de dochters of ze mij wou vergezellen als extra paar ogen naar Duo Dates.

Twee dagen later sta ik opnieuw verwachtingsvol voor de deur van de Marokkaanse buren. Hanan verschijnt zwierig in de deuropening. ‘Ik ben er helemaal klaar voor,’ zegt ze met een grote glimlach. Haar grote bruine ogen zijn licht opgemaakt. De beentjes van haar modieuze bril verdwijnen in haar glanzende hoofddoek. We stappen naar de bushalte. Hanan vertelt enthousiast over haar opleiding: ze studeert maatschappelijk werk.

Altijd welkom hier

Het smalle rijhuis is zonder veel poespas ingericht. De leefruimte herbergt een trap naar boven en een paar toestellen die het leven van de moderne mens gemakkelijker maken: een vaatwas, een microgolfoven, een wasmachine. De man des huizes heeft een zachte uitstraling en trekt een stoel voor me naar achteren. De ronde tafel is gehuld in een vrolijke toile en is de scène voor de resten van een maaltijd en een fles mineraalwater. Hij gaat zelf ook zitten en glimlacht wat verlegen als ik hem aankijk.
‘Woont u hier alleen?’
Hij schudt het hoofd.
‘Met mijn gezin.’
Hij knikt en ik ook.
‘Een meisje en een jongen,’ voegt hij toe.
Ik realiseer mij dat het waarschijnlijk zijn zoon en dochter is, die ik zo goed als elke ochtend kruis op de stoep. Een meisje van een jaar of dertien met dezelfde verlegen ogen als het paar hier aan tafel. En een jongen een stuk jonger, altijd met één voet op een step. Ze delen dezelfde glanzende zwarte huid.
‘Goede buurt hier,’ zegt hij. Ik knik. Hij kijkt even opzij, naar de klok net boven de deur en laat dan een zachte blik op het tafellaken landen. Hij schraapt zijn keel. ‘Waar woont u precies?’
‘Een stukje verder in de straat, langs dezelfde kant.’ Hij kijkt nadenkend en verplaatst de fles mineraalwater een centimeter naar rechts.
‘Bent u eigenaar van uw huis?’ vraagt hij.
Ik trek mijn schouders op.
‘Binnen een paar jaar toch.’
Hij knikt zonder mij aan te kijken.
‘Kopen is beter, anders gooi je je geld weg.’
De muur naar achter toe heeft een opening in de vorm van een halve maan en biedt een blik op de keuken. Hij knikt zachtjes en aait opnieuw het vrolijke toile met zijn blik.
‘Hebt u altijd in Gent gewoond?’ vraag ik.
‘Eerst in Brugge.’
Ik glimlach. Zijn Nederlands verraadde tot nu toe geen lokale accenten maar het woord ‘Brugge’ verlaat zijn mond met een onvervalste West-Vlaamse sappigheid.
‘Toen ik mijn vrouw leerde kennen, zijn we naar Gent verhuisd.’ Zijn gezicht gaat open en er ontsnapt een grote affectie voor zijn wederhelft.
‘Hebt u elkaar hier leren kennen?’
Hij maakt een soort van zijdelingse verlegen hoofdknik.
‘We komen alletwee uit Liberia maar we zijn elkaar hier tegen gekomen.’
Ik knik.
‘Hebt u ook uw familie in België?’ vraag ik.
Hij schudt het hoofd en trekt in één beweging zijn schouders op.
‘Mijn vrouw beschouwt de mensen van de kerk als familie. Ikzelf ben niet zo enthousiast als zij om te gaan.’ Hij produceert een schalkse glimlach. ‘In de Belgische kerk ben je er in een uurtje vanaf maar in de Afrikaanse?’ Hij gooit zijn arm in de lucht. ‘Uren duurt het, en dan al dat praten…’
Ik grinnik.