Home Blog Pagina 4

Nieuwe einders

foto: Eva Peeters

Jarenlang was ik actief in het Vlaamse kunstenlandschap als curator en organisator. Eerst vanuit Kunstencentrum Vooruit en later vanuit stadslabo Timelab, onderzocht ik hoe kunstenaars, makers en burgers, experimenten konden opzetten om de samenleving anders te organiseren, meer in overeenstemming met onze veranderende wereld.

De aanslagen van 22 maart 2016 in Brussel kwamen en braken mij in twee stukken. Hoewel er in mijn familie of vriendenkring niemand persoonlijk werd getroffen, kon ik van de ene dag op de andere niet meer vooruit. Het was alsof het nieuws een gat in mijn – al sterk geleegde – energietank had geslagen en ik nu alleen nog lijdzaam kon toezien hoe het laatste beetje van mijn krachten oploste in het niets.

Waar drama is, is geen liefde

foto: Eva Peeters

Geïntrigeerd door het gegeven ‘familieopstellingen’ volgde ik een opstellingsdag bij Tina Vervaeke. Het is een bijzonder procédé: mensen die je niet kent nemen voor de duur van een opstelling de positie van familieleden in en representeren jouw familiesysteem. Er ontstaat een soort van tableau vivant waarnaar je als waarnemer kan kijken zodat patronen of dynamieken zichtbaar worden.
Ik vroeg aan de kapitein die de opstellingen eerst de zee op loodste en dan weer de haven in, of ze tijd had voor een gesprek.

lees hier het volledige gesprek (pdf): Tina Vervaeke: Waar drama is, is geen liefde

een korte versie van het gesprek is verschenen in het maandblad Psychologies in juni 2017

Het voeden van de bestemming

In het najaar van 2016 speelde ik met het idee om ontmoetingen op te zoeken met mensen die werken vanuit heelheid en verbondenheid. Het leek mij spannend om daarbij niet alleen doelgericht op zoek te gaan maar om ook oog te hebben voor datgene wat onderweg verschijnt.
Toen stootte ik, wachtend op een bankje ergens, op een boekje van acupuncturist Bruno Braeckman. Ik sloeg het open en las:
‘Misschien kan ik het best mijn ware gezondheidstoestand evalueren aan mijn vermogen om in alles en in iedereen die op mijn weg komt schoonheid te herkennen.’
Thuisgekomen ’s avonds zocht ik het contact van de man op en boekte een afspraak.

lees hier het volledig gesprek (pdf): Bruno Braeckman – Het voeden van de bestemming

een korte versie van het gesprek is verschenen in het maandblad Psychologies in mei 2017

Hemelse toestand

Donderdag date-dag. De aanprijzing van de minister van welzijn om wekelijks toegewijde tijd voor je partner vrij te maken, werd verguisd door de hipperds en bejubeld door de Bond van Grote en Jonge Gezinnen. Ik hang tussen de twee extremen in, liever niet te paternalistisch alsjeblief maar ai, één keer per week samen op stap? Het lukt niet eens een keer per maand…
Vrijdagmiddag, ik zit aan de computer en probeer een stuk af te werken. De rechthebbende op wekelijkse date-tijd stormt de kamer binnen om een paar keer over en weer te benen met de handen in het haar. Een knoop in een creatieproces baart zorgen. Ik observeer zijn krampen een paar ogenblikken.
‘Ik weet het!’ zeg ik, opverend van mijn stoel. ‘Vrijdagnamiddag date-dag.’ Hij bekijkt me even alsof ik van een andere planeet kom, dan bedaren zijn wenkbrauwen en verschijnt er een glimlach. ‘Goed idee.’

Kwart voor twee. We komen aan in de sauna. Op een paar gezegenden in leeftijd na zijn we alleen in het complex. Naakt en tevreden werpen we elkaar een blik toe in de zweethut. Hij is van plan om de stress er langdurig via zijn poriën uit te jagen. Ik hou het na tien minuten al voor bekeken en zoek een houten bankje op bij het buitenbad. Het is heerlijk om zo in badjas buiten te zitten in de winter. Mijn benen dampen. De verse lucht reikt tot diep in mijn longen. Enkel het klotsen van het water is te horen.